WIE DOET ME LACHEN? 🌈 Jonge mensen bijvoorbeeld. Zoals jonge mensen die aan het eind van de namiddag in groepjes de school verlaten en luidruchtig pratend en lachend de straathoek, waar ik sta, aan de overkant van de school ingenomen hebben. Er komen steeds meer scholieren bij en uiteindelijk wordt het een behoorlijk grote groep. Eentje, een jongen van een jaar of 17 schat ik, balanceert van het ene been op het andere terwijl hij zijn stem boven de andere tilt en grappig zijn ongenoegen uit over ‘die’ van wiskunde. De anderen vallen hem bij en doen er nog een paar flinke scheppen bovenop. Maar wat me opvalt is, deze jonge mensen zijn niet stout of gemeen, ze ventileren enkel hun hart. Morgen gaan ze weer naar school, de enen vol goede moed, de anderen met de moed der wanhoop. 

In het groepje valt me een grote jongen op met een ontploft kapsel. Hij stoot een meisje aan en daagt haar uit: ‘Pak me dan als je kan,’ springt dan op zijn verhakkelde damesfiets en weg is hij; met het fietszadel te laag voor zijn lange benen is het wel komisch om hem wat voorovergebogen te zien wegpaddelen. Haar vriendinnen lachen: ‘Allez Lieve, ’t is het moment.’ Ze aarzelt. Na een tijdje keert hij weer. Zonder zich iets van haar spottende vriendinnen aan te trekken loopt ze hem tegemoet. Ze strekt haar arm uit en raakt met haar vingertoppen even zijn jas achteloos aan. Ze kennen de gave van de zachte aanraking.

Deze week nog, hoor ik ze zeggen, zitten er een paar van hen samen om af te spreken wat ze voor de Warmste Week kunnen doen, het tv-programma van de solidariteit vlak voor Kerstmis. Anderen klussen in het weekend om hun kot te helpen betalen, gaan sporten, doen vrijwilligerswerk bij de jeugdbeweging of volgen een opleiding aan de academie voor schone kunsten. Je kunt overal hun helpende handen bezig zien, bij oma, de buren of bij vrienden en vriendinnen. Ze zitten vol bereidwilligheid zelfs al hebben ze af en toe meer zin om te wenen dan om te lachen want er zijn ook de minder fortuinlijken van wie het fietsmandje gevuld is met de zwaarte van de wereld. Dan wordt het moeilijk trappen. Dan gaan die reageren, misschien wel overreageren, maar ook die jonge mensen zijn niet stout en zeker niet slecht, ze willen alles ten goede keren en worden aangestuurd door vele idealen. 

Wat me opvalt is dat sommige jongens en meisjes, van wie de ziel niet ondergesneeuwd maar vrij is, spreken op een bijzondere manier: met heldere klanken. Ze spreken ietsje trager en uit hun mond klinken de lange a’s zoals in staan of maken helder en hoofs. Die manier van spreken is ook nooit dwingend, maar ontwapenend heb ik al gemerkt. 

Wat later stapt de hele bende op en zwermt uit in de stad. Ik vind ongeveer de helft van hen terug op een van de goedkopere terrasjes waar ze van hun pintje genieten of aan hun sapje nippen. Er gaat van zo’n groepje middelbare scholieren vaak een heerlijk opgewekt gevoel uit. Ze babbelen spontaan met elkaar, dat wil zeggen zonder berekening, maar ook al hebben ze geen verborgen agenda toch kennen ook zij hun onderlinge kleine wreedheden. 
Ik zie dat jonge mensen vaak blij zijn. En ja, ze kunnen een dipje hebben, zelfs een serieuze dip (ik ken de cijfers), maar het gewicht van de wereld tast over het algemeen hun engagement en zelfs hun humeur niet aan. Ik merk ook wel angst, maar toch blijven ze met hun jeugdige lichtvoetigheid veel overstijgen. Die jonge mensen laden mij op. Het is prachtig om te zien dat de aankomende generatie zoveel positieve gevoelens en vriendelijkheid uitstraalt. Dit geeft mij hoop. Ik zie ze meer lachen dan welke bevolkingsgroep ook want ze dragen het licht in zich. 
Ze geloven misschien in kerk noch gebod, maar solidariteit en goedheid stromen met passie en overgave uit de open poort van hun hart. Dat is hun spiritualiteit. 
Is dit nu een al te idealistisch portret van de jeugd? Nee! Ik weet wel dat het niet allemaal rozengeur is want velen ervaren met periodes veel prestatiedruk, dat is duidelijk en vanuit die te grote druk kunnen ze terugslaan. Maar hoe kun je die druk goed kanaliseren? Ik schreef eerst knaliseren. Dat kan ook natuurlijk, alles eruit knallen, constructief of destructief. 
Destructief: er zijn jonge mensen die ontsporen, omdat hun ziel in paniek rondholt in deze onzekere tijden of omwille van wat hun omgeving of de wereld over hen uitstort of omdat ze van geboorte uit een rood knipperlicht zijn voor familie en beleidsmakers. Maar ook zij zijn niet gemeen, ze willen boven zichzelf uitstijgen, bijvoorbeeld door nooit op te geven of door bewust te kiezen voor een leven van dienstbaarheid in de zorg of het onderwijs. Geen gemakkelijke keuzes maar wel keuzes met een visie. Zoals ik zegde, ze zitten vol idealen. 

Toch blijf ik met een vraag zitten: waarom puberen jonge mensen? Wat is daar het nut van? Ik moet het antwoord hogerop zoeken. Ik besluit een reisje te maken, zeg maar een bedevaart om antwoord te bekomen. Ik sluit mijn ogen en enkele tellen later bevind ik me in een dunbevolkt gebied van de hemel, er valt hier nauwelijks een mens te bekennen. Enkele gedienstige engelen tonen me waar ik moet zijn voor het antwoord op mijn vraag. Ze loodsen me door eindeloze gangen en tenslotte beland ik voor de deur van een achterafkantoortje. Ik klop voorzichtig op de deur. ‘Kom maar binnen, ik verwacht je al langer,’ zegt een lichtjes frivole stem. Ik duw de deur open en op enkele passen voor mij, op het bescheiden bureau, zie ik de bevestiging dat ik wel degelijk hier moet zijn. Daar ligt een naamkaartje met daarop heel duidelijk: De Schepper. Verder zie ik geen initialen, zou De Schepper een voornaam hebben? Ik steek maar ineens van wal met: ‘Is het fenomeen van het puberen, dat zo diep in de menselijk aard is ingebakken, niet een kleine vergissing van De Schepper, van God?’ Ik moet hier natuurlijk voorzichtig spreken want het is hier niet de plek om iemand te beschuldigen. ‘Misschien is het puberen, zeg ik nog, gecreëerd op een maandagochtend, en we weten allemaal hoeveel mankementen producten en creaties vertonen als gevolg van de Monday morning blues?’

De Schepper antwoord: ‘OMG neen, puberen is geen vergissing, geen kosmische aberratie. Het verzet van de jeugd tegen ouders en grootouders is een volwaardig deel van de groei van de mens. Zonder verzet tegen de vorige generaties zou alles bij het oude blijven, dan trokken jullie nog altijd eigenhandig een houten ploeg door dorre grond. De jeugd moet haar eigen weg gaan, nieuwe dingen uitproberen, de grenzen van de vorige generaties verleggen, zowel wetenschappelijk en maatschappelijk als spiritueel. Ook nieuwe wegen inslaan om te leren op aarde te leven (°). Verzet dient om de vorige generaties te overstijgen. Toegegeven, puberende kinderen kunnen erg lastig zijn, maar het heeft zijn nut in het grotere plaatje. Opvoeden is niet simpel. De jeugd doet er goed aan grenzen te verleggen maar heeft ook grenzen nodig. Zonder grenzen verdwalen jonge mensen in ledigheid.’ Ik ben blij met het antwoord van De Schepper en wil God graag bedanken, maar hoe? 

Met enig plezier leg ik jou, lieve lezer, een citaat voor, het is 2500 jaar geleden geschreven. En voor je me op het schild hijst toch nog dit, de tekst was al vertaald in het Nederlands. 
‘Onze jeugd heeft een sterke hang naar luxe, slechte manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen. Ze geven de voorkeur aan kletspraatjes in plaats van training. Jonge mensen spreken hun ouders tegen, houden niet hun mond in gezelschap en tiranniseren hun leraren,’ aldus Socrates, de grote Griekse wijsgeer uit het oude Athene.
Het ‘gesakker’ – zal ik het maar vriendelijk noemen – op de jeugd is van alle tijden. Laten we die troep over de jeugd dit en de jeugd dat over boord kieperen. Vertrouwen hebben, ja laten we vertrouwen hebben. Maar waarin dan? In de opvoeding die onze generatie heeft gegeven aan haar kinderen en die onze kinderen geven aan hun kinderen. En vertrouwen in de veerkracht van de generaties. We proberen het allemaal goed te doen. Er komen ook meer inzichten en omstandigheden die ons tot betere keuzes brengen of zelfs dwingen. Laten we ook vertrouwen hebben in de opgaande tijden, want hoe moeilijk en lastig alles schijnt te gaan, we hebben als mensheid nog nooit zover gestaan als vandaag. 
Maar als het dan eigenlijk vooral de goede richting uitgaat, waarom is dat dan zo lastig? Onder meer omdat we zo snel veranderen, zo snel ten goede veranderen in dit afsluitende tijdperk. 🍄🍁🍄
(°) De idee dat de mens moet leren op aarde te leven is van Moeder Meera.

2023-01-27T01:53:32+02:00